Propozycja udziału w cyklu oFeminin.pl - temat z maila

Witam serdecznie,

jestem dziennikarką kobiecego portalu oFeminin.pl. Na naszym serwisie prowadzimy cykliczną akcję "Polska mama pracująca", w której prezentujemy sylwetki kobiet i ich sposoby na godzenie macierzyństwa z pracą zawodową.

Bardzo zależałoby mi na tym, aby również reprezentacja Niegrzecznych Mamusiek pojawiła się w jednej z odsłon (jedna z pań, lub kilka - każda z innym spojrzeniem na kwestię łączenia bycia mamą z byciem pracownikiem). Możemy przeprowadzić rozmowę-wywiad telefonicznie, mailowo, jak Paniom pasuje.

Proszę o odpowiedź i liczę na współpracę:)

Dotychczasowe odcinki cyklu można obejrzeć tu:

http://www.ofeminin.pl/wychowanie-dziecka/polskie-mamy-pracujace-d13719.html

Pozdrawiam,
Gabriela Rapiej
redaktor ofeminin.pl
889452665, 022 2320024

KIEDY DRUGIE? - Nigdy!!!

Chodzi ten temat za mna juz od dawna. Pewnie zostane zlinczowana za brak ciepla, egoizm itp, ale po to jest ten blog, by pisac. O watpliwosciach takze.

A ze bedzie drugie (cioteczne;) ) zebralam sie by skrobnac pare zdan.

Wielokrotnie slyszalam pytania: "Kiedy drugie?", "Po co czekasz?" "Chcesz wypasc z rytmu pieluch?"

W zasadzie juz od czasu kiedy Ola skonczyla jakies 6 miesiecy mnostwo osob zalewalo mnie zlotymi radami na temat powiekszenia rodziny. I ja osoba badz co badz juz zdystansowana do tego typu porad, osoba ktora wie czego chce - znow zaczelam sie miotac. Moze rzeczywiscie, moze powinnam, bo przeciez chyba nie chce by Ola byla jedynaczka, bo przeciez sama mam siostre i wiem jak fajnie jest moc miec w kims tak bliskim oparcie (przemilcze fakt, iz przez lata tzw "dojrzewania" bylysmy zupelnie obcymi sobie osobami), bo moze pozniej bedzie trudniej, albo ze dzieci sie nie dogadaja itp...

NAGLE cos mnie olsnilo... Ale czy drugie dziecko to jest WLASNIE to czego ja chce?

I myslcie sobie o mnie co chcecie, ale ja naprawde nie chce drugiego dziecka. Nie teraz, nie za rok, nie za dwa...nie wiem, moze dojrzeje, moze sie zmienie. Teraz wiem ze nie chce.

Kocham Ole nad zycie, daje jej siebie w 120% kazdego dnia, robie wszystko by byla szczesliwa, by jak najczesciej sie usmiechala i by czas spedzany z nia byl najlepszym dla nas obu :)

Z wlasnej nieprzymuszonej woli zrezygnowalam z pracy, by moc byc z Ola. Jest nam ciezko pod wieloma wzgledami. Zycie z jednej pensji jest beznadziejne, przynajmniej w naszym przypadku. Wymaga od nas wielu wyrzeczeń, pewnych poswiecen. Bo wakacje w Dubaju, narty w Alpach czy szalone weekendy w Paryzu, Sztokholmie czy Londynie musza zostac skanselowane. Bo zdjecia samolotow w Nowym Jorku czy Moskwie, tez w tym roku nie wypala. Ba nawet nasze knajpowe zycie ostatnio mocno wyhamowalo.

Ale nie zamienilabym za nic w swiecie czasu spedzanego z Ola na wakacje na Karaibach - Nigdy. Chcemy dla Oli jak najlepiej, zamiast na drogi zabieg kosmetyczny - wole wydac pieniadze na kurs bobomigow, basen czy inna forme rozrywki dla Oli. Zamiast toreb z ciuchami dla siebie, wychodze zawsze z ubraniami dla Oli. Nawet w spozywczym zmienilam kierunek "zwiedzania" i zamiast szbkiego kupowania najpotrzebniejszych produktow do domu zastanawiam sie czy kupic kasze z amarantusa, przekaske gryczana czy moze jogurt sojowy. Nawet gotowac sie musialam i chcialam nauczyc. Kiedys zjadlam salatke w fabrykowej stolowce, popilam zimnym latte ktore stalo pol dnia na biurku a wracajac do domu zamowilam sushi z dostawa by nie marnowac czasu, ktorego wracjac o 20:00 duzo nie zostaje. Teraz gotuje owsianke, klopsiki drobiowe, rybe na parze itp. Zreszta kazda mama siedzaca w domu z dzieckiem, wie o czym mowie.

Ale by wrocic do tematu, dodam, ze to wszystko uswiadamia mnie, ze jednak przy drugim dziecku nie moglabym tak funkcjonowac niestety. I wcale nie dlatego ze bym nie chciala, ale niestety wzgledy finansowe usilnie wypychaja mnie do pracy, bo wlasnie te same wzgledy finansowe, pewnie nie pozwolilyby nam na obdarowywanie kolejnej Malej istotki nowymi ubrankami, zabawkami, moze nie byloby nas stac na zajecia, na ktore chodzimy z Ola. Nie mialabym tez tyle czasu by wszystko moc ogarnac przynajmniej tak jak teraz. A jeszcze wizja mieszkania "pod" Warszawa, czyli dwugodzinne korki i powrot Taty po 21 do domu dobily by mnie strasznie. Nie wiem nawet czy potrafilabym z takim zaangazowaniem kochac drugie dziecko.

Czy to egoizm? Nie wiem. Byc moze.

Ale czy to naprawde cos zlego, ze chce sie w 100% byc dobrym rodzicem i w 100% moc zapewnic dziecku to co najlepsze?

Byc moze to glupie ale ja naprawde nie wiem nawet czy bylabym w stanie dac TYLE MILOSCI drugiemu dziecku ile daje Oli.

O przechodzeniu depresji poporodowej drugi raz nie chce nawet wspominac.

Fakt, dzieci ktore maja rodzenstwo rozwijaja sie inaczej, moze lepiej, ale... coz najwyzej bede miala rozpieszczona jedynaczke ;)

Cioteczne to tez rodzenstwo :)

Podróże, empatia i wąsaty Hiszpan

Oto ja, Fiona, matka dziecięcia mobilnego jak najnowszy ajfon.

Robaczek od początku swego żywota był przyzwyczajany do tego, że domy są dwa: jeden ma kuchnię, salon i trzy sypialnie, a drugi ma cztery koła i zwie się SA-MO-CHÓD.

Do perfekcji opanowaliśmy zasady pakowania wiktu, opierunku i zestawu rozrywkowego Robaka do torby o rozmiarach ajpada (wpis sponsoruje firma Apple Computers), więc zamiast biadolić, że z dzieckiem nic zrobić nie można, my pakujemy się do foteli i fotelików, i wyruszamy przed siebie. Czasami nawet nie czekamy na Tatusia, tylko jedziemy do ulubionej księgarni albo na spotkanie z jedną czy drugą ciocią i jej narybkiem w przytulnej knajpce.

Podróżowanie z dzieckiem, dyscyplinę wymagającą, acz przynoszącą sporo satysfakcji, ułatwiają spotykani na każdym roku życzliwi ludzie.

Wózek pomogą wnieść, jeśli jest taka potrzeba. Dziecko zabawią przy przymierzalni w sklepie. Jeśli jestem sama w kafeterii, nieznoszącym sprzeciwu ruchem ręki każą iść do stolika, a sami doniosą tacę z kawą i ciachem. Drzwi do windy przytrzymają. W kolejkach do kasy w spożywczaku chcą przepuszczać. A ja nawet nie muszę o nic prosić, oni wyrastają spod ziemi w najbardziej odpowiednim do tego momencie i oferują swoją pomoc.

Czasami skwapliwie z niej korzystam, a czasami szybko oceniam sytuację (Filip z uśmiechem robi sobie masaż dużego palca lewej stopy, prawdopodobieństwo ataku wyjca bliskie zeru) i dziękuję serdecznie, mówiąc, że "My mamy naprawdę dużo czasu, a pan/pani pewnie nie".

Zdarzają się jednak chwile, kiedy czasu może i mamy sporo, ale napięcie jest takie jak w filmach Hitchcocka i trzeba zrobić wszystko, żeby zapobiec wielkiemu wybuchowi.

Kilka dni temu w H&M. Sytuacja-klasyk: jednak kasa otwarta, kolejka się powiększa, przy ladzie babeczka z toną ciuchów, w tym piętnastoma bez metek, których numery trzeba wyszukać na trzech piętrach sklepu.

Robak zaczyna jęczeć. Ja chwilę się miotam - nie po to wykorzystałam jego drzemkę na przymiarkę ślicznej spódnicy, dwóch sukienek i bluzki, żeby się teraz wycofać. Zaczynam śpiewać piosenki: Kolorowe kredki, Witaminki, Mydło wszystko umyje, i tak dalej. W kolejce narasta napięcie - nie wiem, czy ludziom bardziej przeszkadzają jęki Robaka czy moje śpiewy.

Nagle pojawia się zbawicielka, piękna ciemnoskóra dziewczyna, i otwiera kasę.

Nie mam szans z tłumem ludzi BEZ WÓZKÓW. Chociaż w pierwszej kolejce byłam trzecia, w drugiej w ogóle nie załapałam się na podium.

- Przepraszam, czy mogłabym zostać obsłużona pierwsza? Mój syn zaraz zrobi nam tu Saigon, jeśli postoję z nim o sekundę za długo.

Kolejkowicze robią mi miejsce (Niemcy rozumieją jednak angielski!) i kroczymy z Robakiem dumnie pomiędzy naręczami spodni, sukienek i bielizny (po co facetowi dwa staniki???). Jak dobrze jest mieć język, który nie usycha w podobnych sytuacjach.

Czasami bywa jednak mniej przyjemnie.

Tydzień temu kończyliśmy wakacje w upalnej Hiszpanii. Lot powrotny wieczorem, budżetowa linia lotnicza, priorytetowego wejścia na pokład dla rodziców niemowląt brak. Jednak uprzejmie wpuszczono nas w kolejkę (Międzynarodowa Federacja Życzliwych rządzi). Niestety, zanim przyjechała po nas winda, wielki tłum zdążył zbiec po schodach i na dole byliśmy daleeeeeko za peletonem.

Pomimo wczesnowieczornej pory na lotnisku przypiekało słońce. Szybka kalkulacja: właśnie wyniosłam Robaka z chłodnego (mocna klima) lotniska, teraz będzie się ostro grzał, a potem znów klimatyzacja w samolocie. Niezły przepis na gluta po kolana. Cóż, kolejka będzie musiała znieść moją bezczelność. I z wielkim uśmiechem udałam się pod same schody.

Parę osób widząc mnie zrobiło krok w tył. Uff, rozumieją – kiwnęłam głową w ich stronę i szepnęłam Thank you. Gracias.

Ale nie wszyscy. Niemłody Hiszpan w ze złowrogo wyglądającym wąsem rzucił mi mordercze spojrzenie. Kiedy byłam dwa kroki od pierwszego stopnia, wyprzedził dwie stojące przed nim kobiety i dopadł schodów równo ze mną. Postawił prawą nogę na stopniu i wycedził przez zęby coś, co chyba miało znaczyć: Jessssst kolejjjjjka!

Jakby we mnie piorun trzasnął.

Że co? Może dla zabawy tu podeszłam? Żeby pokazać całemu tłumowi, że potrafię? Żeby się pochwalić opalenizną??? Bożenku, dlaczego nie mówię po hiszpańsku???

Odwróciłam się i z najlepszym uśmiechem, na jaki było mnie stać, powiedziałam w języku Szekspira:

- Jestem z dzieckiem. Proszę wierzyć, jest mi wystarczająco ciężko nawet bez tych komentarzy.

Jednocześnie postawiłam nogę na DRUGIM stopniu (dzięki niebiosom za długie nogi!) i chwilę później byłam już w samolocie.

Podróż minęła spokojnie.

Drodzy Wąsaci Hiszpanie tego świata!

Jestem matką małego dziecka. Nie oczekuję z tej okazji czerwonych dywanów, wielkich przywilejów ani całowania po rączkach za wysiłki w zakresie przedłużania gatunku. Naprawdę nie urodziłam dziecka po to, żeby wpychać się we wszystkie możliwe kolejki ani po to, aby mi wszystko podawano pod nos. Proszę jedynie o odrobinę empatii i zrozumienia, że czasami jest mi po prostu ciężko. Drobny gest, coś, co Was nic nie będzie kosztować, może w takiej sytuacji ułatwić życie i Wam, i mi. Chyba że perwersyjnie uwielbiacie ryk niemowlęcia. Taką rozrywkę na długie godziny mogę zapewnić w sekundę lub dwie.

Tekst zamieściłam też u siebie na Bloxie. Żeby nie było, że to plagiat jakiś. :)

Poród po terminie, a zwolnienie lekarskie - temat z maila

Witam:)

Nie wiem czy dobrą drogę wybrałam by podzielić się swoimi ostatnimi doświadczeniami, ale myślę, że tym sposobem same drogie niegrzeczne mamuśki zdecydujecie, czy jest to temat wart szerszej dyskusji.

Zapisałam się do waszego "klubu" choć jeszcze nie urodziłam mojej niuni, ale już teraz czytam opinie mam, a i pewnie po porodzie też będę czytać, ale do rzeczy.

Jestem w 41 tygodniu ciąży, dzidziuś się nie spieszy. Do końca 40 t.c., tzn. do dnia porodu byłam na zwolnieniu lekarskim. Kiedy minął termin pojawił się problem co dalej. Mój ginekolog poinformował mnie, że zgodnie z orzecznictwem ZUS zwolnienie lekarskie ze względu na ciążę ginekolog możne wystawić tylko do dnia porodu. A po tym terminie muszę iść na urlop wypoczynkowy lub macierzyński.
Zdziwiło mnie to: jak to, teraz kiedy jest najciężej i moja ciąża najbardziej mi doskwiera, nie można mi wystawić zwolnienia. Szkoda mi urlopu macierzyńskiego, poza tym jak sama nazwa wskazuję jest to urlop dla mamy by zajmowała się dzieckiem a nie dla ciężarnej by donosiła ciążę. Jak wiadomo dzidziuś może się urodzić dwa, trzy dni po terminie a może skończyć się wywoływaniem porodu po dwóch tygodniach. Nie rozumiem dlaczego szanowny ZUS zabiera mi 2 tygodnie urlopu macierzyńskiego.
Piszę to bo może Wy macie większą wiedzę w tym temacie i umiecie to w jakiś logiczny sposób wytłumaczyć, drugi powód jest taki, by uświadomić przyszłe mamy w jakiej sytuacji mogą się znaleźć. Mnie jeszcze miesiąc temu nie przeszło by przez myśl, że ktoś mógł wymyślić tak nielogiczny i krzywdzący przepis.

Serdecznie pozdrawiam

Magdalena

Taki dzień

Dziś mam dość. Nie mam siły, chęci, cierpliwości. Jest dopiero 11, a ja z wytęsknieniem patrzę na zegarek, odliczając godziny do 20, kiedy Syn pójdzie spać. Dziś chciałabym, żeby przespał cały dzień. I żebym ja też cały przespała. Potrzebuje paru godzin bez Niego, może całego dnia. Dziś denerwuje mnie, że czasem zamarudzi gdy zbliża się pora jedzenia, że macha nogami przy przewijaniu, że cofa mu się na mój podkoszulek (już drugi dzisiaj). Dziś nie chce iść na spacer, nie chce oglądać książeczek o zwierzątkach, nie chce przygotowywać kaszki. Nie chce myśleć, że jeszcze przez prawie kolejny tydzień będę z nim sama, bo dopiero wtedy wróci B. Nie chce, nie mam siły. Taki dzień!

I nie chce też mieć tych wyrzutów sumienia, że mi się nie chce. Że dziś nie cieszy mnie jego roześmiana, kochana buzia. Bo co ze mnie za matka? Czy mogę mieć dość? Bo przecież nie powinnam mieć! Bo tak naprawdę nic się nie dzieje. Jest zdrowy, grzeczny, nie-płaczliwy, je pięknie, potrafi się sam sobą zając. Więc o co mi chodzi?!? Nie wiem. Chyba taki dzień…

Karmię piersią, bo jestem SKNERUSKĄ :D - temat z maila

Witajcie Niegrzeczne,

powiem to co chyba każda pisząca do Was... Jak dobrze, że jesteście! Czasem myślałam, że zwariuję, a tu proszę - nie ja jedna :) I szczerze mówiąc ulżyło mi, że jesteście :)

Dlaczego piszę? Zainspirowała mnie jedna wypowiedź na blogu dotycząca szczepionek zalecanych - szczepić, nie szczepić i do tego ich cena!!! I tak mnie ta "cena" natchnęła i przypomniałam sobie co mówiłam jeszcze będąc w ciąży: "Ja nie zamierzam karmić butelką, bo to za drogi biznes!". Odpowiedziałam tak zresztą na pytanie zadane znienacka. I tak pozostało. Nie zastanawiałam się nad karmieniem, po prostu wiedziałam, że będę karmić. Ania urodziła się i było różnie. Zewsząd słyszałam "daj butelkę", a ja nie, karmię, najada się, bo kupki robi (:D), a do tego znalazłam świetną książkę "Język niemowląt" i tam nie jest zalecane karmienie na żądanie czyli "wiś i karm!" na co naciskają zewsząd, tylko rozsądne podejście. Jesz śniadanie, to nie kładziesz się spać, tylko ruszasz w świat, a jak zasypiasz to nie jesz, tylko odpoczywasz po całym dniu aktywności. Tak w skrócie.
Teoria - piękna sprawa! Myślałam będąc w ciąży. Jednak rzeczywistość okazała się inna, trudna. Ciężko mi było i wielokrotnie myślałam, że jestem złą i wyrodną matką, bo nie karmię,ale jakoś to przeżyłyśmy. Dziś Ania ma 11 miesięcy, nie mam problemu z jedzeniem, zasypianiem. Generalnie udało nam się. Ale nie o tym.
Jestem sknera. Jak pomyślę ile musiałabym wydać kasy na to "najlepsze" mleko dla dziecka... Rynek! Podobnie jak przy szczepionkach, nakręcony, bo co, nie dasz dziecku tego co najlepsze? Niestety, z uwagi na - mam nadzieję okresowe problemy z tolerancją nabiału - kaszki dla córci muszę przygotowywać na mleku HA... I szlag mnie trafia jak widzę ile to kosztuje! Wiem, wiem... NAJLEPSZE! Ale czasem najchętniej dałabym dziecku mleko zwykłe... Ups! Zbrodnia :) Na razie tego nie zrobiłam, brak mi odwagi. Bo jeszcze zaszkodzi i okaże się, że ten cały rynek ma sens...?
Rynek... Nie tylko mleczko :) Ale i smaczne zupki,obiadki, deserki! Ale ile może kosztować słoik jedzenia? Malutki w dodatku :) Duży słoik sosu dla 4 osób kosztuje 5-6zł, a słoiczek dla Niuni? 4-5zł! Ludzie... Toż to zbankrutować można!
Ale nie, ja nie chcę zbankrutować i chcę być wspaniałą matką i gotuję :) zupki, obiadki, deserki... Ale co tu gotować, jak połowy składników z mądrych przepisów nie można dostać - patison, kabaczek, cukinia... Nie o tej porze roku!!! Więc urabiam się po pachy i gotuję z tego co jest, głowa mi paruje od myślenia, a moje dziecię np. krztusi się, bo jeden kawałeczek się nie do-miksował i zwróci cały zjedzony do tej pory posiłek... No to co? Nie ma co jeść, trzeba dać słoiczek! I szlag mnie też trafia, bo wszystkie potrawy w nich schowane smakują tak samo! A na opakowaniu jednego czy drugiego napisane jest: "podając dziecku różnorodne smaki uczysz dobrych nawyków"... czy coś w tym rodzaju. Różnorodne smaki.
Dziś znów ugotowałam pyszną zupkę. Z ekologicznych oczywiście warzywek. Bo przecież te sklepowe o tej porze roku są tak nafaszerowane nawozem... Czy ktoś z nas pamięta z dzieciństwa prościutką i równiutką marcheweczkę, zdrowiutką, że hoho?! Bo ja nie :) a teraz w środku zimy są takie, jak malowane! Więc chadzam do ekologicznego sklepiku... Eko produkty i eko kasa - ZIELONA np. 100złotowa... Rynek.
Gdzie by nie spojrzeć - płać i płacz. A mówią, że do wychowania dzieci potrzebna jest miłość?
Dlatego żałuję bardzo tego czasu, kiedy karmiłam córcię tylko piersią, nie było problemu... Portfel był pełniejszy, mogłam kupić coś dla siebie! I ewentualnie skarpetki dla dziecka ;)
A teraz...
Wspaniale jest być matką, ale jakim KOSZTEM?!
Zdaję sobie sprawę, że taki temat mógł być poruszany,ale tak we mnie to wszystko urosło, że musiałam się podzielić. Myśli było jeszcze więcej. Bo przecież dziecko trzeba i ubrać w świetne ciuchy - nie z lumpa! - i wozić w super wózku... Wydaje mi się, że większe "parcie" jest na "oprawę" macierzyństwa, niż na oprawę wesela hihi!
No ale to tak przy okazji.
Jestem skneruską. Oj, jak bardzo chciałabym zaoszczędzić tej kaski... Może udałoby się nam odłożyć wtedy na wspólne wakacje? Może bez dziecka... ;) a może Z :)

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

NM - Monika.

Co z tymi teściowymi?? - temat z maila

WITAM GORĄCO :) NA POCZĄTKU DZIĘKUJĘ ZA WSPANIAŁY POMYSŁ ZE STRONĄ, KTÓRA DAJE MI POCZUCIE, ŻE NIE ZE WSZYSTKIMI PROBLEMAMI ŻYCIA CODZIENNEGO JESTEM SAMA I ŻE TEZ ISTNIEJĄ KOBIETY Z TAKIMI SAMYMI DYLEMATAMI JAK JA :)

CO Z TYMI TEŚCIOWYMI?? ANIOŁ CZY DIABEŁ???

Już od jakiegoś czasu co niektóre Panie zamieszczając komentarze na blogu wspominają: bo moja teściowa...

I tu na myśl przychodzi mi moja - kiedyś osoba z którą można było porozmawiać, usiąść przy kawie i atmosfera była przyjazna - na dzień dzisiejszy kobieta, która działa na mnie jak płachta na byka a czytając książkę o toksycznych ludziach to tak jakbym czytała o niej - książkę odłożyłam.
Zaczęło się od tego, że pochwaliliśmy się rodzicom, że zostaną dziadkami - u męża w domu (jest 5 lat starszy) wiadomość przyjęta z uśmiechem na twarzy, byłam zadowolona. U mnie niestety troszkę gorzej - miałam 17 lat i moim rodzicom ta wiadomość sprawiła wiele znaków zapytania i na początku okazała się tematem tabu - jednak życie pisze scenariusze i odrobina optymizmu, małego szczęścia jakim stał się maluch, który zawitał na świecie - moi rodzice oszaleli, nasze relacje się poprawiły, a teściowa..... ześwirowała w dosłownym tego słowa znaczeniu i wcale nie tak do końca ze szczęścia. Zakupy wszystkie chciała kontrolować oraz masę porad "dobrej babci" i oczywiście mamy, która poświęciła się dla czwórki dzieci i została "dla nich w domu". Myślałam, że oszaleje, kiedy za każdym razem wyrywała mi dziecko z ręki bo robiłam coś nie tak jak powinno być, że te i te rzeczy są najlepsze, bo jej dzieci już jadły zupki od 4 miesiąca - mój syn też powinien, bo jej dzieci nocnik oglądały już od 6 miesiąca - to na co ja czekam, a bo zaczyna smarkać więc daj te i te lekarstwa, a ciemieniucha jeszcze jest - to starym sposobem jej matki masło i worek na głowie!!!!!!!!!!!!!!!! nie było końca - można by wymieniać godzinami...

Chciałam uciekać, zwiewać jak najdalej, aby nie dogonił mnie nikt inny - schować się z dzieckiem i jako młoda mama uczyć się wszystkiego sama i móc sama podejmować wszystkie decyzje i popełniać moje błędy. Najgorsze było to, że mój jeszcze niedoszły mąż na początku mamusi słuchał jakby go zaczarowała. Przeszło mu - i nauczył się wielu rzeczy - ale palcem pokazać musiałam nie raz co on robi i jak jego mama wpływa na nasz związek, który nie doczekałby ślubu.
Trwało to dłuuuuugi czas, ale na dziś dzień już wiem, że nie można się poddać i trzeba niekiedy walczyć o swoje. Stałam się osobą, która na głos wypowiada co jej się podoba a co nie, co uważa za słuszne i sama podejmuje decyzje odnośnie mego życia i wychowania dziecka - już dzieci :)

A teściowa??? no cóż... nie przychodzi do mnie, ja do niej w skowronkach nie idę, wręcz przeciwnie - bywam tyle aby nie zapomniała jak wnuki wyglądają - bo sprzeciwiłam się, bo powiedziałam, że chcę po swojemu żyć i nie mieć ciągle wytykanych moim potknięć.... i jestem beee! Na szczęście ma córkę, która urodziła dwójkę dzieci a całe zainteresowanie moja teściowa przelała na nie. I to jej udziela "złotych porad" od życia rodzinnego zaczynając - jak to za chłopa nie warto wychodzić, bo darmozjad - na wychowaniu dzieci kończąc - jak to jej babcia i babcia jej babci......

Dzięki temu mogę się przyznać szczerze, moje relacje z moją mamą się poprawiły :) Podziękowałam jej już nie raz, że szanuje moje decyzje, że nie podważa mojego autorytetu u dzieci i że jest najwspanialszą babcią dla moich dzieci pełną tych naprawdę dobrych porad i ciepłego uśmiechu.

A jak jest u wam kochane mamy??? Czy też macie takie przeboje ze swoimi teściowymi? Czy okazały się super wsparciem pomocą, której niewątpliwie mogę zazdrościć? Czy okazały się okropnymi diablicami, które sieją w was niepokój?


Iwona

Pomyłka :)

Dziewczyny, zamieściłam posta o szczepieniach, który wcześniej się już ukazał tu.
Przepraszam za zamieszanie :))

magda

Kwestia szczepień - temat z maila

Kochane Niegrzeczne i Niedobre Mamuśki!

Oglądając DDTVN, strasznie się ucieszyłam że jest wreszcie jakaś sensowna strona w necie, gdzie można poczytać o PRAWDZIWYM macierzyństwie i urokach życia codziennego Matki Polki. Bo szczerze, mam dość stron redagowanych na współ z poradnikami parentigowymi, gdzie na wszystkie problemy wychowawczo-żywieniowe są gotowe recepty i złote standardy. Które w większości nie działają. Przynajmniej na moją Polindę.
Jak ja się cieszę, że jest nas więcej!!! Że nie jestem osamotniona! Mi też się czasem (często) nie chce, od urodzenia dziecka jestem w permanentnym stanie niedospania, i że entuzjazm z upływem godzin na zegarku spada do pozycji 'flat'. I wkurza mnie, że zamiast uprawiać seks z mężem, musimy stawać na głowie żeby panna Pola zechciała łaskawie usnąć o 22.

Ale przejdę do rzeczy. Chodzi mi o Wasze zdanie na temat szczepień nieobowiązkowych (pneumokoki, meningokoki, rotawirusy etc.). Notabene, te obowiązkowe są też odpłatne jak chcesz dziecku zaoszczędzić przy jednej wizycie 3 wkłuć!!! Moja córka ledwo zniosła smak szczepionki rotawirusowej (darła się w przychodni tak, że na parterze w aptece było ją słychać), po pneumokokach przez 5 h darła się w domu. I nie było sposobu aby ją uspokoić. Potem okazało się, że odczyn był nieprawidłowy, więc trzeba do neurologa. Następnie na USG ciemiączka. I diagnoza, żeby nie podawać drugiej dawki szczepionki. Odkrycie! A 350 zł jak psu w mordę! Nie licząc opłat za prywatną wizytę u neurologa (państwowo czeka się najmniej 2 miesiące, w Warszawie), no i USG (też prywatnie). O stresie nie wspomnę. Moim, męża i panny Poli.

Ale co mnie najbardziej zaskoczyło, to skrajnie różne opinie lekarzy na temat szczepień dodatkowych.
Neurolog mnie zapytała "po co mi ta szczepionka?", bo ona uważa że szczepień obowiązkowych i tak nadto w pierwszym roku życia dziecka. Wręcz stwierdziła, że te całe nowe zagrożenia są wymysłem koncernów farmaceutycznych które opracowując nowe szczepionki, zbierają żniwo na ich sprzedaży. I że to kolejny chwyt marketingowych, na który się łapią niedoświadczone matki.
Pediatra nr 1, wytłumaczyła mi co to są te pneumokoki, jak dziecko może się nimi zarazić i jakie zagrożenia są z nimi powiązane. Na pytanie czy warto szczepić, odpowiedziała mi pokrętnie że jeśli mnie stać to powinnam się zastanowić. Pediatra nr 2, kazała poczekać do 2-3 roku życia dziecka, i wtedy szczepić bo taniej. A dziecko i tak prawie nie ma kontaktu z innymi dziećmi, więc ryzyko zakażenia jest minimalne, i żeby oszczędzić dziecku stresu z kłuciem.
A o meningokokach dowiedziałam się od..... mojego ginekologa. Wspomniał, przy okazji omawiania kwestii innej szczepionki (tej chroniącej przed wirusem HPV).

Komercjalizacja i propaganda zdrowia jest już tak szeroko okrojonym zjawiskiem, że zastanawiam się gdzie leży granica? Widziałyście reklamy z serii "obejmij mnie szczepieniem"? Te dzieci w szarych szpitalach, z wenflonem upiętym w łapce, w łóżeczku z metalowymi prętami! Koszmar! Jestem wściekła na twórców takiej komunikacji i na to że tego rodzaju reklamy są dopuszczane do emisji! Ciekawe co na to rodzice, których najzwyklej nie stać na szczepionkę po 350 zeta za jednorazową dawkę (gdzie ukłuć jest zazwyczaj trzy)?

Mam wrażenie, że te nowe szczepionki (koszmarnie drogie) to nabijanie pacjenta w butelkę. Jak masz to wydaj, przecież zdrowie twojego dziecka jest bezcenne! Czy znacie jakieś dziecko, które zachorowało bo nie dostało szczepionki na pneumokoki?

Abstrahując, od nowych zagrożeń czyhających na nasze dzieciaki. Kilka miesięcy temu, bratanek Polindy, Oskar przechodził ospę. Tak, tak! Tę starą, zapomnianą i niezwykle wkurzającą chorobę, bo jak dzieciakowi wytłumaczyć żeby nie drapał bo na zawsze zostaną dzioby po krostach. Podczas gdy on zamienił się w biedronkę (dzieciaki cały czas miały ze sobą kontakt), Poluś pozostała niewzruszona. Żadne z nich nie miało szczepionki na ospę...

ściskam mocno

Licho

Smoczek: szkodliwy czy potrzebny - temat z maila

Jeszcze zanim urodził się mój szkrabek rodzina bombardowała mnie informacjami, że smoczek dla dziecka jest niepotrzebny, że jest szkodliwy, że dziecko nie chce od tego ssać cyca, że potem ciężko odzwyczaić, no i że tej kuzynce to się udało bez smoka dziecko wychować i jakoś ona sobie poradziła, a druga kuzynka to ma dziecko ponad 2 letnie co ze smokiem gania i to nieładnie wygląda, itp., itd.

No więc pod presją rodziny pomyślałam, "będę twarda i nie będę dziecku dawać smoka". Ku mojemu zaskoczeniu ordynator oddziału neonatologicznego przy obchodzie powiedział mi, że dziecko ma silnie rozwinięty instynkt ssania i lepiej jest dać mu smoczka niż żebym miała poranione sutki. Ale sobie pomyślałam: 'co ten facet może wiedzieć" i pomna przestróg rodziny dalej trzymałam się twardo postanowienia: smokowi mówimy NIE.

W 6 tygodniu życia mój synek dostał strasznej biegunki i zaczęło mu się ulewać na potęgę, więc poszłam do pediatry. Skończyło się na antybiotyku i przyjmowaniu probiotyków, ale podczas kontroli po wybraniu dawki antybiotyku mój synek wkłada kciuka do buzi i zaczyna niesamowicie głośno go ssać, aż Pani doktor tak na niego patrzy... potem na mnie i się pyta:
'Masz smoczek?",
A ja na to, że mam. Ale małemu nie daje, co by się nie przyzwyczaił, poza tym jak mu próbowałam dać to się dławi, a tak w ogóle to on głodny jest. To jak wrócę do domu to przystawię go do cyca i po sprawie.
A Pani doktor na to: "To że paluchy ma w buzi wcale nie znaczy, że jest głodny. Może tak być ale za każdym razem to tego nie oznacza. Dzieci mają silnie rozwinięty instynkt ssania i stąd paluchy w buzi. -ze śmiechem dodała: Nie martw się jak będzie głodny to głośno ci to zakomunikuje i nie dziwię się teraz, że tak mocno mu się ulewa, bo do piersi go tak często przystawiasz. Dawaj mu smoczka."
A ja na to dalej swoje: ale on nie chce, dławi się.
To moja Pani pediatra mówi: "Podławi się i przestanie. A przychodzą do mnie dzieci co mają 5 - 6 lat z kciukiem w buzi. Raz, że wygląda to nieładnie, to po drugie dzieci takie mają wadę zgryzu i niewyraźnie mówią. Muszą chodzić do logopedy bo nie idzie je zrozumieć. Dawaj mu smoczek, bo od smoczka to go odzwyczaisz, zwyczajnie zabierzesz, nie prześpisz może kilku nocy, ale go odzwyczaisz, a rękę co, odrąbiesz mu?"

Te słowa podziałały na mnie jak kubeł zimnej wody. Nie powiem, że teraz nie rozstaję się ze smoczkiem, bo pilnuje by synek nie trzymał go w buzi tak bez sensu, niech gada sobie i popiskuje jak ma ochotę. Ale odkryłam uroki zapchania dziecka smokiem :) zwłaszcza kiedy się drze i nie wiadomo dlaczego, bo jest najedzony, ma sucho, kolki też nie ma (bo jak go coś boli to zupełnie inaczej krzyczy) więc jak się drze mały terrorysta to zapycham go smokiem i mam chwilę spokoju. No i nie ssie już kciuka mój maluch tylko pcha wszystko co popadnie do buzi, ale to normalne - w końcu tak poznaje swoje otoczenie :)
Wniosek: nie popadajmy ze skrajności w skrajność i nie dajmy się zwariować :) Smoczek w racjonalny sposób wykorzystywany i w odpowiednim czasie zabrany to nie trucizna.

pozdrawiam Was serdecznie

Kasica

Matka-Polka bez wyrzutów - temat z maila

Dróg jest wiele - ja wybrałam los ,,kury domowej". Postanowiłam zostać w domu z dzieckiem. Dbam o moich facetów (męża i syna) i nie czuję się z tego powodu podległa mężczyzną. Nie widzę też powodu dla którego nie miałabym być równorzędnym partnerem dla męża. Czuję się w roli matki jak ryba w wodzie i mam z tego OLBRZYMI fan. Nie odczuwam rutyny- każdy dzień z dzieckiem jest inny, co dzień realizuję nowe projekty, tyle, że w domu:) Moje życie towarzyskie kwitnie i naprawdę czasem rozmawiam o czymś innym niż pieluchy i kolor wczorajszej kupki. Mam z tego olbrzymią satysfakcję a moja samoocena zdecydowanie ma się świetnie odkąd jestem MAMĄ. To że jestem w domu nie oznacza też, że moje umiejętności ograniczają się do zmiany pieluchy w 10s.- naprawdę potrafię obsłużyć komputer i kilka innych urządzeń poza piekarnikiem.

Nie chodzi mi o to, że chcę udowodnić pracującym mamą, że mój wybór jest lepszy niż ich. Cieszę się, że dziś możemy wybrać i... się odrobinę o to podroczyć:)

Jednak, moim zdaniem czasy, kiedy mamy realizujące się zawodowo były piętnowane już dawno minęły. Ja co dzień słyszę dziwne stwierdzenia: ,, pewnie nudzisz się w domu..."-otóż nie!!! , albo ,,pewnie brakuje ci ludzi i pracy"- oczywiście, że nie!!! (mam jej pod dostatkiem w domu a mój synek to wbrew pozorom też człowiek:) Dokonałam takiego wyboru kosztem wielu wyrzeczeń i komfortu finansowego, więc nie jest to fanaberia ,,żoneczki", której mąż przynosi kilku-zerową pensyjkę do domu. A jednak na każdym kroku muszę się tłumaczyć i udowadniać, że to nie wstyd być ,,gospodynią domową". Dlaczego nie czuję żadnego wsparcia z zewnątrz, dlaczego mam wyrzuty sumienia nawet sama przed sobą, dlaczego zamiast cieszyć się macierzyństwem muszę się martwić o swoją emeryturę, dlaczego czuję piętno darmozjada (sic!)??

Okazuje się, że to JA dziś muszę się tłumaczyć dlaczego chcę zostać w domu.Kura domowa??!! W dzisiejszych czasach - relikt. Przecież jestem wykształcona i pewna siebie, więc czemu nie chcę uwolnić się od domowego kieratu??

A może ja wolę ten ,,kierat" od kieratu korporacji- one mogą mnie zastąpić innym trybikiem, mój syn nie zastąpi mnie inną mamą!

nietylkomama

Młoda mama tez ma glos ! - temat z maila

Witam wszystkie niegrzeczne mamuśki,

jestem młodą mamą, mam 20 lat i 16 mies synka Wiktora. Chciałabym się z Wami podzielić swoim niezbyt przyjemnymi doświadczeniami z tego, iż w młodym wieku zaszłam w ciążę, która była wpadką.
Pobyt w szpitalu, poród to były najgorsze chwile w moim życiu. Pielęgniarki, położne oraz ginekolodzy traktowali mnie tak jakbym była trędowata. Na moje pytania odpowiadali pól słówkami lub wcale, ale to nie było najgorsze.
Kiedy zaczął się poród już leżałam w szpitalu ponieważ byłam 7 dni po terminie i ustalono że rodzę w obecności narzeczonego, który jest straszy o 5 lat. Najpierw położna kazała mu wejść osobnym wejściem na porodówkę, jakby nie mógł zjechać windą. Tam natknął się na inny problem - ponieważ była 22 pani nie chciała go wpuścić. Kiedy już ubłagał ją był przy mnie jakieś 2 godz po czym położna, która się mną opiekowała kazała mu iść do domu, nie bacząc na moje prośby żeby został. I w ten sposób zostałam sama, przerażona na sali.
Chodzić też mi nie pozwoliła, wiec od godziny 24 byłam przykuta do łóżka porodowego, a położna co jakiś czas przychodziła i wzdychała czemu ja tak długo rodzę. Najgorsze było jednak to kiedy około godziny 4 przyszła i powiedziała do mnie, że pani na pewno sama nie urodzi. Wtedy zaczęło się zamieszanie - kroplówki, ukłucia igieł i poród zakończony kleszczami, o którym oczywiście nikt nie raczył mnie poinformować. Dostałam znieczulenie, ginekolog wsadził kleszcze i po paru sekundach Wiktor był już na świecie.
Pamiętam, że kiedy lekarz mnie zszywał powiedział wtedy " I widzisz parę chwil przyjemności, a potem godziny cierpienia ". Przysięgam, że gdyby nie to, że byłam strasznie zmęczona, wstałabym i strzeliła mu w twarz.
Nie myślcie, że potem było już różowo. Nikt mi nie powiedział jak przystawić dziecko do piersi, jak przewijać i jak dbać o kikut po pępowinie. A każda moja prośba o butelkę kończyła się komentarzem na temat jaka to zła i wyrodna matka ze mnie i gdyby nie to że jednej nocy Wiktor darł się na cały oddział, pewnie bym tej butelki nie dostała.
A no i mojemu partnerowi oczywiście też się dostało: za to że źle nosił dziecko i źle je karmi.

Myślę, że dobry szpital i wsparcie położnych oraz lekarzy jest połową sukcesu do tego, aby łagodniej przechodzić tzw baby blues i łatwiej oswoić się ze swoim maleństwem. Ja tego nie doświadczyłam, wiec trwałam w tej depresji jakieś 3 mies.
To ze jestem młodą mama nie oznacza, że jestem gorsza i nic nie potrafię. A to ze czasem jestem niegrzeczną mamuśką i robię to co lubię to oznacza tylko jedno: gdy mama jest szczęśliwa to i dziecko jest szczęśliwe.

pozdrawiam wszystkie niegrzeczne mamuśki ;)

A.

temat z maila

hej hej,

śledzę z uwagą Niegrzeczne Mamuśki i tak sobie myślę o temacie, który chyba się z tym wszystkim trochę wiąże (a przynajmniej na początku bycia Niegrzeczną Mamuśką) - od czasu urodzenia synka minęły 3 miesiące a ja cały czas nie mam zbyt dużej ochoty na seks, który wcześniej był dla mnie bardzo ważny! Zastanawiam się czy duzo z nas tak miało, ile to będzie jeszcze trwać, czy to już tak zostanie??? Wiem że jest to też duży problem dla mojego męża, mimo jego zapewnień że rozumie i poczeka. Cieszę się, że mimo rozciągniętego brzucha z rozstępami i opiece nad synkiem ma jeszcze wieczorem ochotę na seks, ale martwi mnie że ja najchętniej jak najszybciej zasypiam...

Pozdrawiam serdecznie!

zu.

Kolejne dziecko – teraz czy jeszcze nie? - temat z maila

Drogie mamuśki.

Zastanawiam się, kiedy jest najlepszy moment na kolejne dziecko?

Gdy urodził się mój synek (właśnie skończył 8 miesięcy), głośno deklarowałam, że ja więcej potomstwa mieć nie będę (teraz żałuje tych słów jak i wielu innych bzdur jakie mówiłam).

Fakt nie było łatwo: kryzys laktacyjny potem ropień (brrrr), mały do 3 miesięcy bardzo płaczliwi (nie dało się z nim iść nawet na spacer bo ryczał w niebogłosy), my z mężem totalnie w szoku, bez doświadczenia… Nie raz płakałam, że to mnie przerasta. Tłumaczyłam wtedy wszystkim, że mały będzie jedynakiem. Oczywiście wszyscy kiwali tylko głowami i twierdzili, że jeszcze zobaczymy… No i minęło kilka miesięcy, a ja zastanawiam się nad kolejnym dzieckiem! Czasem sama się sobie dziwię. Teraz jest już fajnie: mały jest bardzo radosny, ja wreszcie odnalazłam się w roli mamy, czuję z tego wielką satysfakcję. Kocham go nad życie. Oczywiście jak każda mama mam trudniejsze dni, kiedy nie mam na nic siły, denerwuje mnie mój mały i właściwie wszystko wokół. Musze wtedy odpocząć. Na szczęście mam fajnego męża, który wie kiedy wkroczyć do sytuacji.

Nie wiem tylko kiedy jest odpowiedni moment na kolejne dziecko? Czy dam sobie radę? Czy z drugim dzieckiem jest już chociaż trochę łatwiej?

Przed pojawieniem się na świecie naszego synka chcieliśmy z mężem dwójkę dzieci w podobnym wieku (w ciąży tak się fajnie czułam, że mówiłam, że mogę mieć nawet trójkę!). Żeby bawiły się razem, razem wychowywały, nawzajem wspierały. Sama mam rodzeństwo i wiem jakie to jest cenne. No i szczerze: by mieć „z głowy” te wszystkie porodowe horrory, kolki, ząbki ,butelki itp.

No bo mając małe dziecko i tak nie można m.in. wyjechać do upalnego Egiptu, wylegiwać się całą niedzielę przed tv, spać do 12.00. Trzeba ten trudny (ale i fajny) okres przeczekać. Kilkuletnie dziecko to już zupełnie inna historia: bardziej kontaktowe, samodzielne (wiem wiem, i tak jest dużo zajęć i mało odpoczynku ale chyba jest już trochę lżej… ). Jak pomyślę, że np. za 4 lata mam się znowu bawić w pieluchy, karmienie (czyli znowu brak wyjazdów, zero odpoczynku) to wydaje mi się, że ta decyzja będzie jeszcze trudniejsza. Z drugiej strony boję się mieć tak szybko kolejne dziecko, boje się że nie starczy mi siły i cierpliwości…

Wiem jedno, że jeśli dla własnej wygody nie zdecyduje się w ogóle na kolejne dziecko jak deklarowałam jeszcze 8 miesięcy temu będę tego żałowała do końca życia. A tego bardzo nie chcę.

Chętnie dowiem się, jakie macie zdanie na ten temat.

Marysia

Gdzie są Wasi mężowie? - temat z maila

Jestem ojcem dwójki dzieci - syn 4l, córka 2l.
Czytam te wasze posty i zastanawia mnie gdzie są Wasi mężowie, partnerzy? Co to za tematy? Piszecie:
- muszę wstać wcześnie rano by zrobić szybko zakupy i śniadanie dla mojego męża bo nie jada on "wczorajszych" bułek
- muszę wstać wcześnie rano by zrobić mężowi śniadanie
- nie mam czasu na fryzjera, zakupy, koleżanki itp
- nie mam jak wyjść z mężem na kolację/do kina bo z kim zostawić dzieci?
- nie ogarniam tego czy tamtego ...

Więc od początku ...
- śpijcie tak długo jak pozwalają wam dzieci
- jeśli dzieci zaczynają się budzić przed pójściem męża do pracy to niech on do nich zajrzy i spróbuje je położyć jeszcze spać - zawsze to parę chwil więcej dla Was podczas których Wy odwracacie się na drugi bok.
- faceci nie potrzebują świeżych bułek i śniadania podanego na tacy by żyć. Jeśli są tacy to niech robią je sobie sami (tylko w miarę cicho)
- jak mąż wraca z pracy to nic nie stoi na przeszkodzie by zaopiekował się dziećmi (opieka, karmienie, kąpiel, ułożenie spać, czytanie bajek itp.) a Wy macie wtedy czas na zakupy, fryzjer, koleżanki
- jak dzieci budzą się w nocy to idzie do nich ta osoba która pierwsza się obudziła, jeśli mąż śpi twardo a Wy macie już dość wstawania to wystarczy obudzić męża (szturchnąć, potrząsnąć, użyć łokcia, nogi itp.)
- chcecie wyjść z mężem wieczorem? Nie macie dziadków w okolicy? Każdy ma sąsiadów (ostatecznie opiekunka) - trzeba się zaprzyjaźnić i nic nie stoi na przeszkodzie by raz na parę miesięcy przespali się oni u Was w domu.
- nawet karmienie piersią nie ogranicza - są laktatory, mleko trzymane w lodówce może być podawane dzieciom nawet po dwóch dniach.
- kładźcie dzieci o jednej porze najlepiej między 20.00 a 20.30 – macie cały wieczór dla siebie i męża
- pamiętajcie dzieci kiedyś opuszczą Wasz dom i założą własny a wy zostaniecie z mężami – dlatego najważniejszy jest Wasz związek, relacje z drugą osobą, dla męża najważniejsza jest żona a dla żony mąż – dzieci muszą znać swoje miejsce w szeregu, nie są pępkiem świata. Jeśli tak uważacie to obudzicie się pewnego razu z „ręką w nocniku” …

Naprawdę dziwię się że macie aż tyle problemów które tak łatwo rozwiązać ...

Pozdrawiam Rafal

Co robi niegrzeczna matka w sobotę?

Prosi męża, żeby zabrał dziecko ze sobą do pracy, bo ona MUSI iść do fryzjera :)
A wieczorem podrzuca małą babci i wychodzi na miasto. Z mężem tym razem.

milego weekendu,
peace

W co warto inwestować? - temat z maila

Witam!

Od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie taki temat na posta:
W co warto inwestować?
Czasami kupuję ubrania dla synka w second-handzie, niektóre zabawki Małego też są z drugiej ręki. Nie mam fobii na punkcie jedzenia i często zamiast bio-słoiczków sama przyrządzam pycha-papki. Natomiast inwestuję w foteliki samochodowe (niedawno przerzuciliśmy się na fotelik z grupy 1 - od 9 kg). Fotelik dla mojego dziecka musi być wygodny, dopasowany do jego wieku, a przede wszystkim bezpieczny. Przed zakupem, długo analizowałam dostępne produkty, sprawdzałam wyniki crashtestów.
W czerwcu ubiegłego roku miałam wypadek samochodowy. Jechałam z trzymiesięcznym wtedy synem i swoją mamą. Kilka godzin wcześniej wyprzedzałam mężczyznę jadącego z dwójką dzieci (około 5 i 7 lat) "biegających" po samochodzie. Skomentowałam to dobitnie. Tego dnia przejechaliśmy około 200 km, wypadek wydarzył się zaledwie kilka km od domu. Na szczęście nikomu z nas nic się nie stało. A nie wiem, jakby się skończyło, gdyby nie porządny fotelik samochodowy. Nie ma dla mnie wymówki, jeżeli chodzi o wożenie dziecka bez fotelika. Nie jeżdżę nawet do sklepu, który widać z okna naszego mieszkania, jeżeli dziecko jest "luzem". A tym, którzy fotelika nie posiadają, proponuję kupić, pożyczyć, albo nie wsadzać dziecka do samochodu.
A w co Wy inwestujecie? Jak sądzicie, na czym można zaoszczędzić, a na co wydać większą kwotę?

Mama Grocha

Durne uwagi - temat z maila

Witam Niegrzeczne Mamuśki :)

Najpierw chciałam napisać, że cieszę się, że taki "wirtualny klub" powstał, bo sam fakt, że można poczytać podobne historie do swoich, pomaga odetchnąć z ulgą i zdystansować się :)

Nie mam talentu do ubierania myśli w słowa, jednak chciałam napisać o pewnym zjawisku, który wystąpił u mnie. Mam dwie córki, między którymi różnica w wieku to rok i 10 miesięcy. Nie powiem, bywają ciężkie chwile, ale nie ma tragedii i spokojnie można dać sobie radę. Myślę sobie, że jestem nawet bardziej zorganizowana, niż przy pierwszym dziecku. Prawdą też jest, że odpuściłam sobie wiele spraw typu ciągłe prasowanie ciuszków, gotowanie zupek, codzienne spacery czy kąpiel, itd. Po prostu czasami nie wyrabiam i wtedy odpuszczam, staram się podchodzić na luzie :) Ale nie zapomnę, jak z mężem podjęliśmy decyzję, że chcemy aby między naszymi dziećmi była niewielka różnica wieku. Rodzina i znajomy pukali się w głowę, ciągle słyszałam, że powinnam odczekać chociaż 3 lata, starsza pójdzie do przedszkola, a ja wtedy będę miała małego bąbla. Inaczej nie dam sobie rady, za dużo obowiązków będę miała, będzie mega ciężko, itp. itd. Nie rozumiem skąd biorą się takie rady. Przecież jest cała masa matek, które mają dwójkę i więcej dzieci, które mają bliźniaczki i trojaczki, i sobie radzą. Początki są zawsze trudne, ale w momencie, kiedy już w miarę się zorganizujemy, powstanie jakiś schemat dnia, nauczymy się siebie wszyscy nawzajem na nowo, spokojnie można sobie poradzić ze wszystkim :) Oczywistą oczywistością jest to, że sa dni kiedy jest sielanka, a są dni kiedy jest piekiełko, ale to jest normalne!! Nie dajmy się zwariować, nie pozwólmy sobie wmawiać, że nie poradzimy sobie z więcej niż jednym dzieckiem :)
Cieszę się, że mogłam to napisać i wyrzucić z siebie na forum. I tak powtarzam wielokrotnie, że całe szczęście ktoś wymyślił smoczki, butle, mleko modyfikowane, telewizję, bajki, jedzonko w słoiczkach, itp. Dzięki temu można sobie wiele spraw ułatwić, bo przecież wszystko jest dla ludzi, trzeba tylko robić to i owo z głową i rozsądkiem :)
Serdecznie pozdrawiam!! :)

Marta

Perfekcyjna - temat z maila

Jak wiadomo na podstawie potocznych opinii, codzienność z dzieckiem jest bajecznie prosta. Cóż trudnego w zmianie pieluchy lub spacerze po słonecznym skwerku?
I dlatego, zdaniem wielu, matka – karmicielka – domatorka kojarzona jest jako leń i nierób. Siedzisz z dzieckiem w domu??? Oooooo, znaczy, że jesteś na nieustających wakacjach!!! Wspaniale, każdy by tak chciał. Spacerować, wystawiać twarz na słońce a nie siedzieć w zimnym, klimatyzowanym pomieszczeniu biurowym. Siedzieć na ławeczce przed blokiem zagłębiwszy się w lekturze poczytnego pisma kobiecego. Względnie, jak dziecko już nieco większe – lepić z nim babki z piasku i zjeżdżać na zjeżdżalni wśród chmary innych dzieciaków oraz ich opiekunek.
Żyć nie umierać!
I dlatego, pragnąc sprostać oczekiwaniom społecznym i udowodnić całemu światu, że jesteś osobą pożyteczną, choć chwilowo nie biegniesz rano do pracy lecz „pichcisz mężowi obiadki”, starasz się wcielić w skórę PERFEKCYJNEJ PANI DOMU.
Perfekcyjna itd. wstaje o godzinie 5:40 rześka jak skowronek, bierze szybki prysznic, wykonuje w biegu nienaganny makijaż i pędzi po bułki na śniadanie dla swojej małej rodziny. Mąż przecież, pracując od rana do nocy, musi zjeść porządny posiłek zanim wyjdzie do swojej roboty. A wczorajszych bułek nie jada. A po świeże pójść nie może, bo śpi. Lecz ty, jako Perfekcyjna, wzorowa i nienaganna gospodyni domowa, wstajesz, pędzisz i robisz kanapki. Wiele kanapek. Pożywnych.
A potem, ściśle według rozpiski przytwierdzonej magnesami na lodówce, lub, bardziej elegancko, przywieszonej na korkowej tablicy wiszącej równiusieńko na ścianie, krok po kroku robisz wszystko perfekcyjnie aż do wieczora.
Wspaniale!!!
Matka Wariatka zazdrości Pani Perfekcyjnej i poprosi o korepetycje z zarządzania firmą o nazwie Rodzina.
Dziecko Perfekcyjnej budzi się co dzień o 7:15 a nie z płaczem o 5:45. Do tego przesypia całą noc przykryte, a nie rozkopane. Ponadto śpi z głową na poduszeczce i nakryte czyściutką kołderką, a nie jak moje, z głową gdzie popadnie i pod stosem (lub też na stosie, w zależności od układu) ukochanych kocyków. Więc jak już dziecko Perfekcyjnej otworzy swe piękne oczęta, z uśmiechem bawi się w swoim łóżeczku, oczekując, aż mamusia nadejdzie i wyjmie je i ucałuje na dzień dobry. A nie wrzeszczy, budząc sąsiadów i próbując samodzielnie wspiąć się po szczebelkach i wypaść na wykładzinę.
Dziecko Perfekcyjnej z łatwością pozwala sobie zmienić pieluszkę, lub też od szóstego miesiąca siusia na nocnik, a nie jak moje, z piskiem i na golasa, ucieka, byle dalej od pieluch oraz ubrania w ogóle.
Dziecko Perfekcyjnej bez marudzenia zjada pełnowartościowe śniadanie i cierpliwie czeka na swoje grzaneczki, zamiast płakać, krzyczeć i rozpaczać, bo grzaneczki dopiero wjechały do piekarnika i będą za około pięć minut. Zresztą Perfekcyjna nie pozwala czekać własnemu potomstwu na posiłek. Wstała przecież stosownie wcześnie, by zdążyć go przygotować.
Dziecko Perfekcyjnej nie rzuca chlebem na podłogę aby potem z wysokości swojego krzesełka sprawdzać, co się z nim stało, tam na dole. Po prostu w czasie posiłku – je a w czasie zabawy – bawi się (i to nie okruszkami chleba). Dziecko Perfekcyjnej nie łazi z bułką po całym domu (a może nawet wcale nie jada bułek), nie roznosi okruszków gdzie popadnie (po to tylko, aby zjeść je ze smakiem po trzech dniach), nie stuka bułką w drzwi od pralki ani w szybę okienną, pozostawiając przy tym rozmazane ślady. (Jeśli by się nawet zdarzyło, że takie dziecko pobrudziłoby okno względnie lustro w przedpokoju, Perfekcyjna, znajdzie chwilę aby natychmiast doprowadzić mieszkanie do porządku – oczywiście przy pomocy ekologicznych środków czyszczących). Dziecko Perfekcyjnej nie włoży do pralki paczki zapałek. A jeśli nawet to zrobi, to Perfekcyjna nie upierze jej w 60 stopniach wraz z przykurzonymi ubrankami swojej latorośli. Odzież latorośli nigdy nie jest zresztą przykurzona. Niewiadomym sposobem, dziecko Perfekcyjnej bawiące się w piaskownicy nie brudzi się wcale. Zresztą ręce też ma idealnie czyste, przez cały pobyt na spacerze. Ponadto dziecko Perfekcyjnej nie zjada piasku z piaskownicy ani też nie zbiera wszystkich napotkanych na chodnikach niedopałków. Oczywiście nie wyrywa zabawek innym dzieciom przebywającym na placu zabaw.
Nie robi fochów, gdy trzeba siedzieć w wózku, nie trzeba go przekupywać bułką lub innymi ciastkami, aby raczyło w nim posiedzieć bodaj kwadrans. Dziecko Perfekcyjnej podczas zakupów w warzywniaku nie demoluje go lecz stoi grzecznie przy mamusi uśmiechając się słodko. Sama zaś Perfekcyjna, nawet jeśli nie kupi akurat żadnej zieleniny, to zawsze wie jak przyrządzić doskonały, idealnie zbilansowany a przy tym pyszny posiłek.
Dziecko Perfekcyjnej jada posiłki o stałych porach i nie ma zmiłuj, jak nie chce drugiego śniadania o 10:00 to nic nie dostanie aż do obiadu. Ponadto nie wyrywa przygodnie napotkanym dzieciom z rączek herbatników oraz innych chrupek. Wie, że nie jada się między posiłkami. Z mlekiem matki tę wiedzę wyssało.
Dziecko Perfekcyjnej nie wysypuje ziemi z doniczek, nie robiąc tym samym bałaganu na klatce schodowej, na której te doniczki stoją. Tym samym Perfekcyjna nie wysłuchuje uwag dozorczyni, że jak się nabałaganiło, to uprasza się o sprzątnięcie. Zresztą Perfekcyjna to doskonale wie. W mieszkaniu Perfekcyjnej panuje nieskazitelny ład. Kurze wyciera się co dwa dni a okna myje co dwa tygodnie. Zamiast czekać, aż deszcz spadnie i sam je przepłucze. Lodówka Perfekcyjnej jest zawsze perfekcyjnie zaopatrzona, Perfekcyjna jeździ na zakupy do marketu raz na tydzień, z listą zakupów, dzięki czemu nie zapomina kupić tego, co akurat jest jej potrzebne. Jeśli przypadkiem zdarzy się, że musi zabrać ze sobą dziecko – siedzi ono grzecznie w wózku sklepowym, nie próbując się z niego wydostać.
Perfekcyjna Pani Domu, żeby nie wiem jak bardzo jej się nie chciało, raz w tygodniu, w czwartki wieczorem, po ułożeniu dziecka do snu, prasuje rzeczy, które nazbierały się przez ubiegły tydzień i układa je w szafach kolorami.
Uprasza się Perfekcyjną o wizytę w moim lokalu mieszkalnym i uprasowanie choćby tylko sterty błękitnych koszul mojego małża, po to aby miał co na siebie do pracy założyć przez kilka następnych dni roboczych.
Perfekcyjna nie zapomina podlewać swoich kwiatów. Nie musi ich stawiać wysoko na regałach, w obawie przed malutkimi rączkami własnego dziecka.
Dziecko Perfekcyjnej nigdy nie histeryzuje a już zwłaszcza bez powodu.
Perfekcyjna nigdy nie traci do niego cierpliwości.
I nawet, jeśli tuż przed wyjściem zrobi kupę oraz ubrudzi jej bluzkę musem jagodowym – ze stoickim spokojem zniesie sytuację.
Perfekcyjna nie przesiaduje nocami przed kompem, nie ogląda telewizji (tu akurat mam z nią coś wspólnego), nie zapomni zadzwonić wieczorem do koleżanki i znajdzie czas by opiłować sobie paznokcie.
Perfekcyjna rzadko bywa zmęczona, ale ponieważ rozsądek nakazuje przespać się kilka godzin – kładzie się spać w okolicy godziny 24:00, uprzednio doczyściwszy wannę i opróżniwszy zmywarkę.
Zanim zaśnie – czyta jakąś miła lekturę. Przez kwadrans.
Perfekcyjna jest perfekcyjna. Po prostu.
Tylko, gdzie jej szukać???

pozdrawiam,
matka wariatka

Łapię chwile ulotne jak ulotka. Ulotne chwile łapię jak fotka*

Za 3 dni Mrówka będzie miała ROK. Bierze mnie na wspominanie:) Zaglądam do archiwum swojego bloga i cieszę się, że go mam. Że wszystkie te ulotne chwile są. Na fotkach. Teraz wiem po co mi ten blog:)
Moje top 8 ostatniego roku:
1. poród (wiem, niespodzianka ale naprawdę wspominam super. dumna jestem z siebie, że naturalnie, że bez krzyku, że szybko i sprawnie)
2. spanie razem z Mrówka (zasypiała na mnie w ciągu dnia albo uwielbiałam gdy budziła się o 5 rano, przychodziłam do niej do pokoju, kładłam sie na fotelu obok i trzymałam za rączkę, aż nie usnęła znowu. Teraz najbardziej tęsknie za wspólnym spaniem..)
3. moment kiedy poczułam, że ją kocham strasznie (gdzieś koło 4,5 miesiąca chyba, jak zaczęłam wychodzić z deprechy po-porodowej. bezinteresowna miłość mnie wreszcie zalała. to było jak pierwszy słoneczny dzień po strasznie długiej zimie)
4. jak zaczęła sama trzymać butle z mlekiem - objaw samodzielności :)
5. pierwszy ząb. Dumna byłam okropnie.
6. pierwsze raczki - niby nic ale Mrówa długo była nieruchawa, wszystkie inne już się przemieszczały a ona nic. I nagle, tata wyjechał, samotny weekend a Matyldzia nagle podnosi pupe i idzie. Piękne!!
7. Ojciec też matka - mój mąż tak strasznie pozytywnie mnie rozczarował :) On, egocentryk, imprezowicz itd okazał się najcudowniejszym ojcem jakiego mogłam sobie wyobrazić.
8. sylwester. zostawiliśmy małą na całą noc i poszliśmy w tango z mężem i przyjaciółmi :)

peace.

Miki

* Paktofonika