Wybór przedszkola, a sprawa polska.

Niedawno na blogu Miki był przedszkolny wątek.

Ja jestem już po wyborze przedszkola i jeśli mogę opisać największy absurd z jakim się spotkałam, to informacja udzielona w jednym z językowych przedszkoli, że zapisy tego rocznika skończyły się we wrześniu 2006 (Dziecko jest z listopada 2006, więc w sumie...;)), a dzwoniłam we wrześniu 2008, żeby zapisać na wrzesień 2009. Fatalne opóźnienie po mojej stronie;-P

Miałam swoje założenia:
- językowe, ale bez zakazu mówienia po polsku - bo to mi się nie podoba (ale nie w sensie angielski 2 razy w tygodniu po 30 minut, bo takie "językowe" widziałam),
- najlepiej z nativem (ja nie mam nic do Hindusów, którzy przyjechali z Indii, a nie z Anglii, ale native to dla mnie nie jest),
- blisko domu,
- nieduże grupy.
Obejrzałam tylko kilka miejsc. Czasem już po napuszonej rozmowie telefonicznej w stylu "po naszym przedszkolu to tylko Harvard", czułam, że to nie to. I żeby się do nas dostać, to to czy tamto, ale i tak szanse są małe. Nie podoba mi się nakręcanie atmosfery, że jesteśmy elitarni, i jak Twoje dziecko pójdzie gdzieś indziej niż do nas, to na pewno nie dostanie się do dobrej szkoły. I oburzone spojrzenia i głosy, że zapisy to były 3 lata temu. To, że ktoś robi mi wielki honor, że przyjmie dziecko za 2 tyś. miesięcznie. A najgorsze jest to, że widzę, że jednak taka filozofia na wielu rodziców działa... (i pewnie stąd te zapisy na 5 lat do przodu).

Ostatecznie trafiłam lepiej niż dobrze. Bo jest wszystko to co chciałam. Dziecko jest zadowolone i lubi tam chodzić.
I co naj, najważniejsze są fajni opiekunowie, do których Dziecko się bardzo przywiązało. Bez tego nawet trzy-językowe, za 4 tyś. miesięcznie, z medytacją, tańcem nowoczesnym i malowaniem na jedwabiu, nie ma żadnych szans.