Matka domowa - leń, upośledzona? - temat z maila

Witam wszystkie Niegrzeczne Mamuśki.

Jestem zachwycona tą stroną, zachwycona głównie tym iż nie lansuje żadnego schematu bycia Mamą.
Zwłaszcza, że współczesne oczekiwania jakie się stawia Matkom to zbiór sprzeczności.
Jesteś w domu - cudownie, dziecko będzie miało fajne dzieciństwo, ale z drugiej strony "nic nie robisz - siedzisz w domu". Pracujesz - fajnie że realizujesz się zawodowo, ale z drugiej strony "zostawiasz takie maleństwo z nianią, ono Ciebie potrzebuje".
Mnie również nie ominęło kilka nieprzyjemnych sytuacji/komentarzy niestety głównie ze strony innych kobiet.
Tytułem wstępu: zaszłam w ciążę na ostatnim roku studiów, dziecko nieplanowane, ale pokochane od razu i oczekiwane z wielką radością.
W dziewiątym miesiącu obroniłam się i skończyłam dodatkowy kurs. W ciąży i przez ponad rok w domu, brałam zlecenia (rzadko i głównie dla satysfakcji zawodowej, nie finansowej), jednak moim etatem była praca w domu i zajmowanie się dzieckiem. Przez ten cudny czas, ważny zarówno dla dziecka jak i dla mnie miało miejsce kilka frustrujących sytuacji.

1. Matka Domowa - upośledzone zdolności poznawczo - prawne.
Dwa tygodnie przed porodem musimy wynająć inne mieszkanie. Zajmuję się tym ja, mąż pracuje i nie ma czasu. Pomijam szereg obejrzanych ruder, ogłoszeń "z dziećmi i psami dziękujemy" itp. W końcu udaje mi się znaleźć coś odpowiedniego. Od momentu podpisania umowy Pani z biura nieruchomości kontaktuje się wyłącznie z mężem. Na jego sugestie, by dzwoniła do mnie, bo on nie ma czasu, nie ma przy sobie papierów, które są w domu itp. proponuje, że zadzwoni do niego później. Jeśli mogła przekazać coś wyłącznie jemu, było w porządku. W momencie, w którym przychodziła, a mąż jeszcze nie wrócił z pracy, dzielnie czekała choć zapewniałam że wszystko mu przekażę. Pani najwyraźniej uznała, że wraz z urodzeniem dziecka straciłam poznawcze moce i nie rozumiem co jest napisane na rachunku za czynsz, a poza tym skoro z męża wypłaty będzie on płacony to najwyraźniej nie jestem godna potrzymać go w ręku.
Sytuacja powtórzyła się w momencie kupowania mieszkania, inne biuro, inna kobieta, podejście to samo. Do absurdu doszło w dzień podpisywania końcowej umowy. Mąż zjawił się wcześniej:
Pani: O jak dobrze że Pan jest, to możemy zaczynać.
Mąż: Chciałbym poczekać na żonę.
Pani: Ale po co?
Mąż: Chociażby dlatego, że ona wiezie wszystkie dokumenty.
Pani: To nieważne, najważniejsze że Pan już przyjechał.

2. Matka Domowa - leń bez ambicji.
Z trzymiesięcznym Dzieciem na spacerze spotykam młodszą koleżankę ze studiów. Jakieś tam ble, ble, urodziłaś, obroniłaś się, w końcu pada pytanie.
Koleżanka: A co w ogóle robisz?
Ja (w myślach yyyyy nie widać?): Zajmuję się dzieckiem.
Koleżanka (zszokowana): Ale nie robisz Nic zawodowo!?
Sylwester, Mąż zostaje z Dzieciem w domu, ja idę się pobawić ze znajomymi ze studiów, niektórych nie widziałam już od dłuższego czasu. Bawię się świetnie jest miło, ktoś pyta?
Ktoś: Czy żyjecie z tego co lubicie robić?
Cóż, ludzie 1,5 roku po studiach, pierwsza praca nie zawsze jest tą wymarzoną, większość smutnie zaprzecza.
Ja (wesoło): Zajmuję się domem, żyję z pensji męża i bardzo go lubię.
Ogólna radość.
Koleżanka: No tak. Dopóki mu się nie znudzi i nie powie: do roboty leniu.
Nie chcę psuć atmosfery, nie komentuję. Przypominają mi się te wszystkie leniwe poranki z Dzieciem zaczynające się o 5 - 6 nad ranem i te leniwe dni spędzone na praniu, prasowaniu, gotowaniu i przebieraniu kup.

Epilog: Od trzech miesięcy pracuję na etat. Lubię moją pracę choć nie jest to wymarzone zajęcie, traktuję ją jako wstęp do czegoś poważniejszego. Podoba mi się, choć prawie całą pensję oddaję Niani i czasem jej zazdroszczę spacerów z Dzieciem. Ale wiem, że jeśli przestanę się w niej rozwijać, bez żalu ją zostawię by zostać Etatową Mamą Domową bez względu na to, że mogę być postrzegana jako nieambitna kwoka domowa.

Pozdrawiam serdecznie wszystkie Pracujące i Niepracujące Mamy. I życzę dużo odporności na opinie innych.

J.